In navolging van een vriendje uit de dagopvang, die een plekje op zijn wang had, wat steeds groter werd, en de besmettelijke ziekte Impetigo bleek te zijn, begin ik nu ook verschijnselen te vertonen.
Een beetje een domper na het leuke mannendagje vandaag samen met pappa.
In Nederland heet deze ziekte ook wel Krentenbaard (dankjewel Nanda). Als je op de naam klikt kom je op een wikipedia pagina met meer informatie over deze ziekte. Bij mij komen nu juist de eerste verschijnselen; plekjes die een beetje op muggebeten leken, maar straks groter gaan worden, en open zullen gaan. Jakkie. Zal morgen wel zover zijn ben ik bang.
De ziekte is dan wel besmettelijk, maar gelukkig niet ernstig. Morgen maar even de benodigde zalfjes halen voor de behandeling, dan zal het wel weer snel over zijn. Of ik maandag dan al weer terug kan naar de opvang is nog even de vraag. Wordt vervolgd…..
Vandaag pappa en mamma laten zien dat ik ook al een paar stapjes zetten kan zonder iets vast te moeten houden. Even kleine demonstratie gegeven in de woonkamer.
Vandaag mijn eerste verjaardag gevierd. Natuurlijk hoort daar het kaarje blazen bij. Dit was nog best moeilijk, en hiervoor had ik dan ook wel wat hulp nodig. Hierna mocht ik de taart aanvallen, maar met een lepeltje vond ik dat toch iets makkelijker gaan.
Na het eten was het tijd om de cadeautjes uit te pakken.
Vandaag voor het eerst laten zien dat ik in mijn handjes kan klappen.
Vandaag voor het eerst gaan staan, in mijn bedje, gebruikmakende van de zijwanden om me op te trekken. Dit kunstje daarna al verschillende keren herhaald.
Al een week lang leek het erop dat het eerste tandje elk moment door zou kunnen breken. Nu is het dan eindelijk zover. Het eerste tandje is daar. Nog maar één milimeter of zo boven het tandvlees uitstekend, maar hij is dan nu toch echt doorgebroken.
Voor het eerst vanuit liggende positie zelf gaan zitten. Alhoewel het nog niet steeds lukt is dit al een hele stap vooruit; eindelijk zelf in staat te zijn te gaan zitten, en niet langer afhankelijk te zijn van anderen om weer overeind gezet te worden, na het omvallen.
Op maandag 4 juni was het dan eindelijk zover. Na eerst nog een lange wandeling gemaakt te hebben op zondag in Duitsland besloot Tom dat het nu tijd was eens de wereld te komen ontdekken. ’s Morgens in alle vroegte het water gebroken, waarna we direkt naar het ziekenhuis gegaan zijn.
Om 13:42 was het dan zover. Tom is geboren. 3155 gram zwaar, en 49,5 cm lang.
Hier is de eerste foto van Tom na de geboorte. Van de geboorte zelf hebben we geen foto’s willen maken. Er waren meer belangrijkere dingen om ons op te concentreren.
